ROZWAŻANIA
Biblijne rozważania o Jezusie, wierze, modlitwie i życiu w Chrystusie.
NAJNOWSZE TEKSTY
W Kafarnaum mieszkał rzymski setnik, człowiek przyzwyczajony do wydawania rozkazów i do tego, że inni wykonują jego polecenia. Tym razem jednak stanął wobec czegoś, nad czym nie miał władzy. Jego sługa leżał w domu sparaliżowany i bardzo cierpiał, dlatego setnik zwrócił się o pomoc do Jezusa. „Panie, mój sługa leży w domu sparaliżowany i bardzo […]
Kiedy Jezus przemierzał Galileę, nie spotykał ludzi w oderwaniu od ich codzienności. Przychodzili do Niego z chorobami, przynosili bliskich, prosili o pomoc dla dzieci, a czasem próbowali dostać się do Niego mimo tłumu. Mateusz tak podsumował ten okres: „Jezus obchodził całą Galileę, nauczając w ich synagogach, głosząc dobrą nowinę o Królestwie i uzdrawiając wszelką chorobę […]
Choroba potrafi zająć bardzo dużo miejsca w życiu człowieka. Wpływa na ciało, codzienne plany, relacje, pracę i sposób myślenia o przyszłości. Kiedy ból albo osłabienie trwają długo, łatwo zacząć patrzeć na wszystko wyłącznie przez to, co aktualnie widzimy i odczuwamy.
Czasami wydaje nam się, że aby się pomodlić, zrobić krok wiary albo zaufać Bogu, najpierw powinniśmy coś szczególnego poczuć.
Diagnoza często posiada konkretną nazwę. Niekiedy jest ona trudna do wypowiedzenia, niezrozumiała albo budząca lęk. Od chwili jej usłyszenia może zacząć zajmować coraz więcej miejsca w myślach człowieka.
Wielu wierzących dobrze zna swoje słabości. Potrafimy długo opowiadać o tym, czego nam brakuje, czego nie umiemy i dlaczego nie jesteśmy jeszcze gotowi. Znacznie trudniej przychodzi nam powiedzenie, co Jezus już w nas uczynił i co otrzymaliśmy dzięki Niemu.
Człowiek, który długo zmaga się z chorobą, może z czasem zacząć patrzeć na siebie przede wszystkim przez jej pryzmat. Diagnoza pojawia się w rozmowach, dokumentach, planie dnia i myślach o przyszłości. Powoli może zacząć określać nie tylko stan ciała, ale również sposób, w jaki człowiek widzi samego siebie.