Choroba potrafi zająć bardzo dużo miejsca w życiu człowieka. Wpływa na ciało, codzienne plany, relacje, pracę i sposób myślenia o przyszłości. Kiedy ból albo osłabienie trwają długo, łatwo zacząć patrzeć na wszystko wyłącznie przez to, co aktualnie widzimy i odczuwamy.
Biblia nie uczy nas udawania, że trudności nie istnieją. Pokazuje jednak, że widoczna sytuacja nie jest całą rzeczywistością. Oprócz tego, co naturalne, istnieje również rzeczywistość Boga, Jego Słowa i obecności Chrystusa w człowieku wierzącym.
„Myślenie ciała jest śmiercią, natomiast myślenie Ducha — życiem i pokojem”.
Rz 8,6
To, co naturalne, nie musi mieć ostatniego słowa
Myślenie według tego, co naturalne, nie oznacza wyłącznie świadomego odrzucania Boga. Może pojawić się również wtedy, gdy człowiek uznaje to, co widzi, za jedyną możliwą rzeczywistość. Wyniki badań mogą wskazywać problem. Ciało może odczuwać ból. Lekarz może postawić diagnozę. Wszystkie te informacje należy traktować odpowiedzialnie. Nie muszą jednak otrzymać miejsca wyższego niż to, co powiedział Bóg.
Wiara nie mówi „nic mi nie jest”, kiedy człowiek cierpi. Mówi raczej: widzę, przez co przechodzę, ale nadal patrzę na Jezusa. Nie ignoruję mojego ciała, ale nie ograniczam Boga do tego, co obecnie widzę. Korzystam z potrzebnej pomocy, a jednocześnie wierzę, że Jezus jest większy od tej sytuacji. Jezus spotykał ludzi cierpiących na prawdziwe choroby. Widział ich stan i rozumiał ich potrzebę. Odpowiadał jednak na chorobę życiem, uzdrowieniem i mocą Boga.
Chrystus jest w tobie
Jedno z najważniejszych pytań Nowego Testamentu nie dotyczy tego, czy człowiek czuje się wystarczająco silny. Dotyczy tego, czy rozpoznaje obecność Chrystusa w swoim życiu.
„Czy nie rozpoznajecie siebie, że Jezus Chrystus jest w was?”
2 Kor 13,5
Paweł nie kieruje uwagi wierzących wyłącznie na ich możliwości, doświadczenie albo siłę charakteru. Przypomina im, że Jezus Chrystus jest w nich. To zmienia sposób, w jaki patrzymy na siebie. Nie określa nas wyłącznie przeszłość, ani wcześniejsze porażki, słabości, lęki czy to, jak długo zmagamy się z problemem. Najważniejszym punktem odniesienia staje się Chrystus obecny w człowieku.
Możesz czuć się słaby, a jednocześnie należeć do Jezusa. Możesz nie znać odpowiedzi na wszystkie pytania, a jednocześnie mieć dostęp do Ojca. Możesz przechodzić trudny czas, a jednocześnie nie być pozostawiony samemu sobie.
Twoja nadzieja nie znajduje się w doskonałości twojej wiary. Znajduje się w doskonałości Jezusa.
Pokój zaczyna się od tego, czym karmisz myśli
Kiedy człowiek długo doświadcza choroby, jego umysł może nieustannie wracać do bólu, wyników badań i obaw o przyszłość. Nie zawsze można zatrzymać pierwszą myśl, która się pojawia. Można jednak zdecydować, przy czym pozostaniemy. Paweł łączy myślenie zgodne z Duchem z życiem i pokojem. Nie chodzi jedynie o pozytywne nastawienie. Chodzi o świadome przyjmowanie tego, co powiedział Bóg.
Słowo Jezusa ma stopniowo kształtować nasze reakcje. Zamiast pozwalać, aby każda myśl prowadziła do lęku, możemy przypominać sobie, że Jezus jest z nami, że należymy do Niego, że możemy przyjść do Boga z naszą potrzebą i że nie jesteśmy pozostawieni sami wobec choroby. To, co widzimy dzisiaj, nie ogranicza działania Boga — i zawsze możemy poprosić innych wierzących o modlitwę.
Nie chodzi o mechaniczne powtarzanie zdań. Samo wypowiadanie słów bez zaufania nie zmienia sposobu myślenia. Słowo powinno zostać przyjęte jako prawda, na której zaczynamy opierać nasze decyzje.
Nie czekaj na idealne odczucia
Czasami człowiek myśli, że będzie mógł zaufać Jezusowi dopiero wtedy, gdy przestanie się bać. Jednak zaufanie często zaczyna się jeszcze w obecności trudnych emocji. Możesz odczuwać niepokój i jednocześnie zwrócić się do Boga. Możesz nie widzieć jeszcze poprawy i nadal poprosić o modlitwę. Możesz czuć się zmęczony i nadal oprzeć myśli na Słowie.
Wiara nie wymaga, abyś najpierw stał się emocjonalnie silny. Zaprasza cię, abyś w aktualnym stanie skierował uwagę ku Jezusowi. Nie musisz również posiadać specjalnego daru ani znać wyjątkowych słów. Możesz powiedzieć prosto: „Jezu, patrzę na Ciebie. Pomóż mi widzieć moją sytuację w świetle Twojego Słowa”.
Wiara nie obwinia cierpiącego człowieka
Jeżeli po modlitwie nie widać natychmiastowej zmiany, nie oznacza to, że osoba chora jest winna albo ma zbyt mało wiary. Możemy nadal wierzyć Jezusowi, nie wywierając presji na człowieka. Możemy pomodlić się ponownie, uczciwie zapytać, czy coś się zmieniło, i okazać miłość również wtedy, gdy rezultat nie jest jeszcze widoczny.
Wiara i prawda nie są sobie przeciwne. Nie musimy udawać uzdrowienia, którego nie widzimy, ani uznawać obecnego stanu za ostateczny. Możemy pozostać przy Jezusie, zachować nadzieję i nadal służyć człowiekowi z szacunkiem.
Spójrz jeszcze raz
Być może dzisiaj widzisz przede wszystkim swoją słabość, a Bóg przypomina ci, że Chrystus jest w tobie. Być może widzisz diagnozę, a Bóg kieruje twoją uwagę ku Jezusowi. Być może widzisz długą drogę, przez którą już przeszedłeś, a Bóg pokazuje, że twoja historia nadal znajduje się w Jego rękach.
Nie chodzi o ignorowanie rzeczywistości. Chodzi o zobaczenie jej w pełniejszym świetle.
To, co widzisz, jest prawdziwe, ale nie jest wszystkim. Jest jeszcze obecność Boga, Jego Słowo i Jezus Chrystus, który jest z tobą i w którym możesz znaleźć życie, pokój i nadzieję.
Potrzebujesz modlitwy?
Jeśli chorujesz, cierpisz albo martwisz się o kogoś bliskiego, możesz do nas napisać. Nie musisz znać odpowiednich słów ani szczegółowo opisywać swojej sytuacji.
Pomodlimy się w imieniu Jezusa — prosto, z wiarą i bez presji.
Modlitwa nie zastępuje diagnozy, leczenia ani pomocy medycznej. Nie odstawiaj leków i nie zmieniaj leczenia bez konsultacji z lekarzem.